Pan Chandos spędzał więcej czasu ze swoim ogrodnikiem, niż z żoną.
Omawiali śliwy. Do znudzenia.
Jego rodzina i służący nienawidzili września,
ponieważ byli raczeni śliwkami,
póki ich brzuchy nie burczały, niczym gromy,
a zadki nie bolały od nadmiernego użycia.
Wybudował kaplicę w Fovent,
gdzie siedziska były z drewna śliwowego.
Przypominał się więc mieszkańcom przez ich tyłki w dwójnasób.
Również dzięki drzazgom.
W ROLACH GŁÓWNYCH
Jakiś czas temu, dwóch dżentelmenów wróciło do Amsterdamu
twierdząc, że tutejsza okolica przypominała im dom.
Z powodu ilości wody.
Jest tu tyle ozdobnych stawów, kanałów, studni oraz rezerwuarów.
Była nawet pompa napędzana wiatrem.
Nie dane im było zrozumieć, iż...
Mój ojciec przekształcił swe ziemie w krainę zbiorników wodnych.
Ponieważ przeraźliwie bał się ognia.
Pod frontowymi schodami w domu znajdowało się pomieszczenie,
gdzie znajdowało się dwieście wiader z wodą.
Wiem o tym, bo kiedykolwiek mnie lub moich braci przycisnęło,
biegliśmy tam, by skorzystać z tych wiader.
Wiadra te napełniono przed śmiercią mej matki.
Domyślam się, że jeszcze tam są.
Pewnie z tą samą wodą, co trzydzieści lat temu.
No i z odrobinką moich dodatków, rzecz jasna.
Siusiałam niczym koń.
Nadal tak mam.
W POZOSTAŁYCH ROLACH
SIERPIEŃ ROKU 1694
W Southampton jest dom, który zawsze podziwiałem,
ponieważ z boku wygląda na bardzo płaski.
Zbudowany jest z białego kamienia, a w chmurny dzień wygląda,
jakby niebo miało go na uwięzi.
- Zwłaszcza wieczorami. - Jego właścicielką jest
niejaka panna Anterim. Jest to niezamężna dama.
Gdy się patrzy z boku, nie jest ona godna uwagi.
Może dlatego, odmiennie od swego domu, nie jest na uwięzi.
Biorąc pod uwagę tę płaskość, panie Neville,
jako malarz i rysownik...
Mógłby pan się tam dobrze zabawić.
Szczególnie wieczorami,
z boku.
Podobno Hrabia De Corsey zaprosił swojego hydraulika
na szczyt jednego z tutejszych, wybudowanych wodospadów
i zapytał go, czy mógłby zbudować dla kogoś coś tak wspaniałego.
Rzemieślnik, po rozpłynięciu się w podziękowaniach i pochlebstwach,
w końcu przyznał, iż przy odpowiednim mecenacie, mógłby.
Hrabia De Corsey delikatnie popchnął hydraulika do wody,
co okazało się być ostatnią kąpielą tego biedaka.
Panie Noyse, ma pan dla mnie jakąś sprośną plotkę?
Pani, jestem tu by zabawiać towarzystwo,
sądzę więc, iż wcześniej czy później, coś dla pani wynajdę.
Więc zasługuję pan, żeby tu być.
W przeciwieństwie do reszty towarzystwa,
której głównym celem jest zaspokojanie wiary w swoje bogactwo.
Pani, ty również jesteś częścią tego towarzystwa.
Mój bezwstydny związek z panem Seymourem był moim zaproszeniem.
Nie należę do towarzystwa, choć jestem częścią mienia.
Skoro o tym towarzystwo rozprawia i dyskutuje,
powinna być pani zaszczycona.
Sam bym panią zaszczycił,
na tle dwóch klombów i alei pomarańczy.
Pana komplementy nie są wysokich lotów, panie Noyse.
Nie jestem na tyle majętny, by zaoferować coś więcej, ale wkrótce się to zmieni.
W obecnym tu towarzystwie trzynastu osób zarządzających sporym kawałkiem Anglii,
Dwa klomby i aleja pomarańczy to dopiero początek.
A skoro jest pani zwolenniczką włoskiej mody,
powinna pani docenić wartość pomarańczy.
Słodko pachną i są bardzo orzeźwiające.
SCENARIUSZ I REŻYSERIA
Czy sądzisz, że twój ojciec poprosi pana Neville'a, by narysował dom?
Czemu nie zaprosisz go sama, tym samym zwiększając wasze szanse?
To zbyt wybujała, jak na mnie, intryga.
Twój ojciec uważałby to za niecodzienną zuchwałość z mojej strony.
Więc zaskoczyłabyś i jego, i może również pana Neville'a.
Lecz jeśli ten pomysł cię przeraża, matko...
Winą zawsze możemy obarczyć pana Neville'a.
W mych rękach jest rozkosz lub cierpienie właściciela
poprzez ustawienie posiadłości w cieniu lub słońcu.
Być może dzierżę także pewną władzę
nad zawiścią lub satysfakcją męża.
W zależności od portretowania jego żony, proszę pana, w ubraniu lub bez.
Pani Clement spytała mnie, czy mam żonę!
To czysta bezczelność!
Przecież wie, że mam ogród, to czemu nie wie o żonie?!
Może dlatego, że chwalisz się jednym, a drugim nie.
Taka skromność w oczach pani Clement to czysta bezczelność.
Twoja matka uważa za skromność trzymanie się tak z dala.
Czemu nie wychodzi częściej?! Tylko kryje się po kątach.
Nie "kryje się", ojcze.
A jeśli tak, to dobrze wiesz, że powodem tego jest twoja obojętność.
Dom, ogród, koń, żona.
- W takiej kolejności. - Bzdura.
Czekam ze zniecierpliwieniem na pański rysunek domu mego męża.
A to czemuż, pani?
Mój mąż to dumny człowiek,
który jest zachwycony, gdy jest kojarzony z każdą cegłą
i każdym drzewem swej posiadłości, w każdym momencie swego życia.
Na jawie, jak i we śnie, choć nie znam jego snów...
Pani, przy tak doskonałym związku męża z posiadłością,
z pewnością nie dba o jej kopię, mając oryginał na własność.
Nie podobają mi sie młodzi mężczyźni, którzy się pysznią.
Zarozumialstwo przewyższa ich umiejętności...
Pan Neville ma wystarczająco umiejętności.
Wystarczająco by oczarowywać, kiedy nie może imponować,
a potrafi oczarowywać i imponować żonom bogatych mężczyzn.
To nic nadzwyczajnego, panie Seymour.
Niech pan wybierze się ze mną jutro do Southampton.
Pokażę panu, jak zaimponować kobiecie dobrym widokiem.
Posiadłość mego ojca, panie Neville, jest dość skromna,
a skoro nie brzydzi się pan skromnością architektury,
może mogłabym poprosić pana, by narysował pan dom mego ojca?
Ta sama propozycja, ale od innej osoby.
Taki zbiorowy wysiłek wzmaga we mnie ciekawość,
ale mniemam, pani, iż, proszę wybaczyć mi moją śmiałość,
panią, ani pani matkę, nie stać na moje usługi.
Czemu nie skorzysta pan z naszej gościny?
Proszę jutro przejść się ogrodem pana Herberta.
Pani, nie mogę powiedzieć, że nie byłbym zachwycony,
ale obawiam się, że pomimo pani uporczywości,
czeka na mnie praca tej jesieni
w służbie lorda Charborough, aż do następnej zimy.
Twojej matce, pani, bardzo zależy, by przenieść ten dom na papier.
Czy może jest to pani zachcianka?
Może działa pani w zastępstwie matki?
Przyznaję, panie Neville, że spełniam prośbę mojej matki.
Ale ona nie chce rysunku dla siebie, lecz dla jej męża.
Prośba ta jest zaiste zawiła i urozmaicona...
Pochlebia mi to.
Lecz, czy pan Herbert nie mógłby samemu zadbać o swoje interesy?
W tym rzecz, panie Neville,
by właśnie tego uniknąć.
Pan, panie Neville, ma być narzędziem obiecującym pojednanie.
Panie Neville...
Jak mam pana przekonać, by został pan w Compton Anstey?
Nie możesz, pani.
Ale można pana kupić, panie Neville.
- Ile by to kosztowało? - Nie stać panią, pani.
Ale muszę przyznać, pani, że odmawiam z lenistwa,
cena wzrasta wraz z moimi oczekiwaniami przyjemności.
Nie spodziewam się tu wielkich przyjemności, pani.
Pani...
Muszę wyruszyć o brzasku do Southampton.
Przyszedłem się teraz z panią pożegnać.
Trawa ma być nieskoszona.
Ma pani nie opuszczać posiadłości i nie pić mojego wina.
Niech pani nie spodziewa się mojego powrotu, bo wrócę, kiedy będę gotów,
co nastąpi najwcześniej za czternaście dni.
Dobranoc, pani.
Postanowiłam, że nade wszystko musi pan tu zostać,
by wykonać dla mnie dwanaście rysunków posiadłości mego męża.
Wyjeżdża on do Southampton przynajmniej na dwanaście dni.
- Czy wystarczy panu tyle czasu? - Po pierwsze, pani,
żąda pani tego, jakbyśmy na ten temat nie rozmawiali dziś wcześniej.
Po drugie, zwiększa pani ilość rysunków do dwunastu.
Po trzecie, dodaje pani limit czasowy.
Po czwarte, chce pani, bym zaczął natychmiastowo.
To tylko cztery warunki, panie Neville, a zapewniał nas pan o swoim talencie i umiejętnościach.
Warunki są wygórowane.
Moje więc też muszą takowe być.
KONTRAKT RYSOWNIKA
Warunki zawarcia umowy, panie Noyse, są następujące:
Wypożyczam moje usługi, jako rysownika,
na dwanaście dni, bym mógł sporządzić dwanaście rysunków
posiadłości i ogrodów, parków i sylwetek budynków pana Herberta.
Samemu wybieram widoki do rysunków, kierując się przy tym radą pani Herbert.
Ja, Tomaszu, zobowiązuję się, iż zapłacę osiem funtów za każdy rysunek.
Zapewnię panu Neville'owi i jego służącemu wikt i opierunek.
Oraz...
Oraz, pani?
Oraz zgadzam się spotykać z panem Neville'em na osobności,
by spełniać jego zachcianki w stosunku do mnie.
/Rozporządzenie dotyczące wykonywania rysunków w Compton Anstey./
/Wytyczne rysunku pierwszego: od siódmej do dziewiątej, /
/teren obejmujący tył domu, od stajni do ogrodu pralnianego, /
/ma być wolny od ludzi./
/Pod żadnym pozorem nikomu nie wolno używać głównej bramy stajni./
/Nikt również nie będzie korzystał z tylnych drzwi, /
/okien czy mebli tej części domu./
"A" jak ambrozja...
"M" jak Maryla...
/ "C" jak cytryna.../
/ "A" jak ananas.../
- A-na-nas. - A-na-nas.
/ "P" jak pomidor.../
/Wytyczne rysunku drugiego: od dziewiątej do jedenastej, /
/teren obejmujący niższe poziomy trawnika, łącznie z ogrodem, /
/ma być wolny od ludzi./
/Okno w górnej części domu będzie w ciągłym ruchu, otwarte czy też zamknięte./
/Pan Neville posiadł boską moc opróżniania krajobrazu./
Aż dziw bierze, że ptaki śpiewają.
Nawet, gdyby przestały, wątpię by pan Neville zauważył różnicę.
Jego stosunek do natury jest wyłącznie instrumentalny.
Tomaszu? Czemu pan Neville interesuje się mymi prześcieradłami?
/Ma zamiar je narysować, gdy są wilgotne po praniu, pani./
/Wilgotne? Czemuż to?/
/Nie umiem powiedzieć, pani./
/Może ma miłe wspomnienia z dzieciństwa?/
/Wytyczne rysunku trzeciego: od jedenastej do trzynastej, /
/teren obejmujący tył i północną stronę domu ma być wolny od ludzi./
/Teren ten, używany do suszenia płócien, /
/będzie pozostawiony w stanie ustalonym wcześniej z praczką, /
/która będzie w pełni odpowiedzialna za rozłożenie płócien./
Pani! Jestem zachwycony, że poluźniła pani swój strój, jak prosiłem.
Kiedy pani mąż sadził grusze,
czy pamięta pani, czy korzystał z rad ogrodnika pana Seymoura?
My...
Wybacz, pani, ale zdajesz się mówić dla mnie za cicho.
My...
Nie znamy ogrodnika pana Seymoura.
- Rozumiem... - Panie Neville...
Nikt nie dbał o drzewa. Kąt między gałęziami, a pniem jest zbyt ostry.
Ale zasadzone były fachowo.
A same gruszki?
Kiedy dojrzeją...
Czy mają dobrą prezencję?
/W jednym z miast Grecji żyła piękna księżniczka Persefona./
Pewnego dnia przyszedł zły bóg zaświatów, by wziąć z nią ślub.
Matka Persefony, boginii,
bardzo się rozgniewała, że zły /bóg zaświatów ją porwał, /
/i postanowiła odebrać mu swoją śliczną córkę./
/Wytyczne rysunku czwartego: od czternastej do szesnastej, /
/teren obejmujący stronę domu zwróconą ku zachodowi, ma być wolny od ludzi./
/Żadnych koni, powozów czy innych pojazdów, /
/a żwir na podjeździe będzie w stanie nienaruszonym./
/Nie będzie wolno palić w piecu, gdyż dym byłby widoczny z przodu budynku./
Tylko się pospiesz!
/Wytyczne rysunku piątego: od szesnastej do osiemnastej, /
/teren, obejmujący wzgórze dające widok na północną stronę domu, /
/ma być wolny od wszystkich członków służby./
/Zwierzęta pasące się na łące, mogą robić to nadal./
- Dzień dobry, panie Neville. - Panu również, panie Talmann.
Widzę, że obrał pan piękny widok, który będzie dziedzictwem mego syna.
Wolę, przynajmniej chwilowo, uważać ten widok za własność pana Herberta.
Tomaszu...
Dopilnuj, by Klarysa nie krzątała się wokół pralni w południe.
/I.../
/Przyjdź do mej samotni dziś popołudniu z atramentem./
/Zamierzam napisać do pana Herberta, by dowiedzieć się którędy będzie wracał./
Czy ma pan dalej tak tam stać, panie Talmann?
Stąd mam najlepszy widok, jeśli pan pozwoli, panie Neville.
/Będzie pan jutro tak samo ubrany?/
Czemu pan pyta?
Bo jeszcze nie zdecydowałem.
Zależy to od moich służących.
Czy to ważne?
/Może będę.../
/Wytyczne rysunku szóstego: od osiemnastej do dwudziestej, /
/teren, obejmujący niższy trawnik ogrodu przy posągu Hermesa, /
/ma być wolny od domowników, służby, koni i innych zwierząt./
Filipie, idź i poproś tych ludzi, by się przenieśli.
Tylko grzecznie, uśmiechnij się.
Nie truchtaj!
Daj spokój!
No, dobrze...
/Pan Lucas był człowiekiem, który obdarowywał po równo swym zapałem/
/swe dzieci i swój ogród./
/Za każdym razem, gdy jego żona powiła dziecko, /
/pan Lucas sadził drzewo./
/Niestety rzadko kiedy poród był udany./
/Dzieci, które rodziła umierały przedwcześnie./
/Pan Lucas groził, że zetnie drzewa, lecz nigdy tego nie uczynił./
Po dziś dzień jest ich jedenaście w jego ogrodzie.
I zna je wszystkie po imionach swoich dzieci.
Anglicy obecnie zdają się mieć problemy z płodnością.
Potrafią mnożyć kolonie, ale nie następców tronu.
Zależy, o jakich koloniach mówimy, panie Talmann.
Niektóre najstarsze angielskie kolonie mają mnóstwo sukcesorów.
Panie Neville...
Czy mamy tu do czynienia z przejawem sympatii dla Szkocji?
Pani, byłaby to nadinterpretacja zwykłego stwierdzenia faktu.
Jeśli najlepsi Anglicy są obcokrajowcami, panie Neville,
a to wydaję mi się zwykłym stwierdzeniem faktu,
to najlepsi angielscy malarze są również obcokrajowcami.
Nie ma angielskiego malarza godnego wspomnienia.
Zgadza się pan, panie Neville?
Angielski malarz, to swoista sprzeczność.
/Wobec powyższego pan Herbert wykazał się wielkim rozsądkiem, zatrudniając pana Neville'a./
/Pan Herbert, pani, jak wszyscy wiemy, sam sobie jest pełen sprzeczności./
Z pewnością, skoro zaprosił pana pod swój dach.
Nie mówiąc już o tym, że nie jest człowiekiem zarozumiałym.
/Nie wie jednak kogo gości jego żona, pani./
/Gdy mojego ojca nie ma, Ludwiku, mej matce wolno gospodarować domem według jej uznania./
/I uważała, że dobrym pomysłem jest/ zaproszenie pana Neville'a.
Łaskawy osąd, pani Talmann.
/- Dla człowieka stwarzającego same/ niedogodności. - Jak to, panie?
/To oczywiste, patrząc na nasze popołudniowe spotkanie, /
że pana arogancki plan
ma na celu nie tylko zamknięcie domowników, niczym zwierzęta w klatce,
lecz zakazu, czy też nakazu, noszenia płaszczy, lasek czy gwizdania.
Kiedy spotkaliśmy się popołudniem w ogrodzie, robił pan te trzy rzeczy naraz.
Jeśli ma pan zamiar być tam także nazajutrz,
chciałbym, by był pan ubrany i by zachowywał się pan tak samo.
Niemniej jednak, nie umiem narysować gwizdu,
bez względu na to kto gwiżdże, Anglik czy Niemiec przebrany za Anglika.
/A co ma pan zrobić/ z ptakami, panie Neville?
Nie zwraca pan uwagę na ich śpiew, ale nie może im pan zakazać latania przez obraz.
Pani, perspektywa dwunastu słonecznych dni, pod bezchmurnym niebem,
z ostrymi cieniami, jest perspektywą /zniewalającą, ale nie zagwarantowaną./
/Jestem więc po prostu zdania, że nie należy marnować czasu.../
/Dlatego bardzo pomogłoby mi to bardzo, pani/
gdyby moje wielce przemyślane instrukcje
były wykonywane.
Jestem bardzo wrażliwy na nawet najdrobniejsze zmiany w krajobrazie.
Kiedy zaczynam, nie ma dla mnie nic ważniejszego, pani.
Bez względu na następstwa.
I domyślacie się państwo,
iż jest to postawa, z której czerpię wiele satysfakcji
i sporo rozrywki.
Tomaszu...
Czy gdy pan Herbert się pakował, to czy wziął swoje francuskie buty?
Jak się panu udaje, panie Neville, utrzymać ogród w tak opustoszałym stanie?
Patronat nad tymi rysunkami sprawuje, panie Talmann, pani Herbert.
Czy uważa ją pan za kobietę lubującą się w tłumie ludzi, który rozkopuje jej żwir?
Czy też rozrzucającym ziemię, jak stado psów w ogrodzie ziołowym?
/"W ogrodzie szukam ciszy i spokoju./
A wrzawy i bieganiny na karnawale."
Życie, jako karnawał.
A więc, panie Neville, biesiadowałby pan z okazji świąt religijnych.
- A co pan sądzi o śmierci? - To bez wątpienia dziki ogród.
Z pewnością, panie Talmann, nie byłoby tam geometrycznych alejek czy holenderskich tulipanów.
Mamy cedr z Libii oraz drzewo judaszowe...
Być może udałoby się nam bożodrzew chiński?
Angielskie ogrody zamieniają się w nieprzebytą dżunglę.
/Tak egzotyczne rośliny są straszliwie nieodpowiednie./
/Gdyby Eden miał być ogrodem angielskim, Bóg by tego dopilnował./
Eden, panie Talmann, pierwotnie miał znajdować się w Irlandii.
W końcu tam, święty Patryk wyplenił Węża.
Jedynego pożytecznego wyplenienie w Irlandii, panie Neville,
dokonali oranżyści cztery lata temu, w moje urodziny.
A więc wszystkiego najlepszego z okazji urodzin, panie Talmann!
I jeśli nie czuje się pan zbyt staro, by otrzymywać prezenty,
być może wraz z ogrodnikiem znajdziemy dla pana węża do pana oranżerii.
Słucham?!
- Dobrego dnia, panie Neville. - Dobrego dnia, pani.
/Filipie.../
Widzę, że towarzystwo się zebrało, pani. Czego mamy być świadkami?
Nie może się pan dziwić, panie Neville, jesteśmy tu na pańskie żądanie.
Nie żądałem widowni, pani.
Ani obiadu na trawie.
Być może mamy oklaskiwać widok.
- Pacykarzowi zawsze mało! Nienasycony niczym... - Powiedział pan,
że pan Talmann powinien tu się stawić,
ubrany według pana wskazówek z laską o złotym czubku.
Postąpiliśmy, jak pan sobie życzył.
Była jeszcze jedna instrukcja, ale wygodnie o niej zapomniałam.
- Dotyczyła gwizdania. - No i po wygodzie.
Nie jestem w najlepszym nastroju, panie Neville, mając na sobie wczorajsze ubranie.
Daję panu dwadzieścia minut, potem idę przećwiczyć konia.
/Proszę więc zająć miejsce, panie./
Pójdę na spacer. Chodź, Mario.
Musimy przećwiczyć psa.
/Proszę się przesunąć trochę w lewo, panie i nadąć policzki./
Czemuż to?
Ponieważ ostatnim razem, proszę pana, gwizdał pan.
Melodię ciężko rozpoznawalną, nawet dla jej twórcy.
/Proszę spojrzeć, pani./
/Ten człowiek nie ma głowy./
/To bardzo typowe dla Niemców./
Panie Neville...
Mówi pan o moim zięciu.
Jeśli Bóg da, będzie mieć pani jego wnuka.
Kiedyś...
Czy nie jest to lepszy temat do rozmowy?
I drwi pan z moich pieniędzy oraz ze mnie, by rysować karykatury...
Dzięki mej pamięci, trzem obrazom wiszącym w domu i pani wiedzy
zamierzam umieścić na tych /ramionach głowę pana Herberta./
/Jako należyty hołd dla pani męża i jego własności./
/Jeśli wróci.../
Cóż za dziwne stwierdzenie, pani.
Jeśli wróci do mnie.
Matko...
A więc...
Boleję...
Po wyjeździe pana Herberta.
Tak, matko.
Unieważniam kontrakt, panie Neville.
Nie mogę się z panem więcej spotykać.
Pani Herbert, zechce pani siąść tutaj, w cieniu.
Czy nie uważasz pani, że ogrodnicy przeszli samych siebie?
Nie powinien pan dalej rysować, panie Neville.
Nie czuję się na siłach, by spełniać obietnice zawarte w kontrakcie.
- Zapłata i gościnność są pańskie. - Właśnie miałem powiedzieć,
że pomimo mojej satysfakcji, jaką czerpię z kontynuowania zlecenia
przy tak pięknej pogodzie.
Szczytem mojej rozkoszy, pani,
są te krótkie chwile, w których jesteśmy razem.
Bardzo mi by ich brakowało.
Poza tym, nie muszę przypominać, że kontrakt sporządzono między dwojgiem ludzi.
I potrzeba obopólnej zgody, by go unieważnić.
A teraz, pani, czuję że z tego miejsca nie mogę dokładnie zobaczyć tego, co mam narysować.
Muszę więc prosić panią, by znalazła pani inne miejsce spoczynku.
Przynajmniej do godziny szesnastej, kiedy skonsumujemy nasze kolejne spotkanie.
Pani, kim jest to dziecko, które przemierza ogród z tak poważną miną?
Jest to bratanek mego męża, panie Neville.
Traktuje służących, jak karłowaty król.
Kim jest jego ojciec, pani?
Jego ojciec został zabity pod Ausbergenfeld.
A matka przeszła na katolicyzm, więc mój mąż sprowadził go do Anglii.
By wychować go na małego protestanta.
Dziecko zostało osierocone, panie Neville, i potrzebowało opieki.
Osierocone, pani?! Dlatego, że jego matka przeszła na katolicyzm?
/Filipie, dowiedz się, co się dzieje./
Panie Neville!
Przepraszam za płaszcz!
To nie ja go tam położyłam!
Doprawdy, pani?
Ciekawe więc kto?
/- Spytam, panie./ - Nie, nie pytaj.
Zostaw go tam.
Zaczyna się robić tu niedbale, ogród przypomina szatnię.
Ciekaw jest, gdzie trzymają bieliznę? W roślinach zapewne.
Kto byłby dziedzicem pani męża, zaraz po pani?
Mój przyszły wnuk.
Panie Neville, ja nie jestem brana pod uwagę.
Pan Herbert nie wierzy kobietom, tylko majątkom.
A co z pani córką i jej mężem?
Są opiekunami wnuka. Zamierza pan omawiać kwestie prawne?
Musi pani wybaczyć mi moją ciekawość i rozłożyć nogi.
To że mnie pan posiadł, nie znaczy, że może pan być pan wtajemniczonym w testament mego męża.
Pani oddanie mężowi jest budujące, pani.
Lecz co stanie się z posiadłością, jeśli pani córka nie będzie miała potomstwa?
Nie chcę o tym nawet myśleć.
Posiadłość należała do mego ojca.
Pan Herbert wszedł w jej posiadanie przez małżeństwo ze mną.
Konieczne jest byś, Auguście, będąc pod moją opieką,
wymagał od siebie jak najwięcej
i nie bratał się z kim ci się żywnie podoba.
A gonienie za owcami jest nieprzystojnym zwyczajem, należącym do pastuchów.
Jeśli pan Neville goni owce, nie należy go naśladować.
Rysunek jest zajęciem nie dającym dużo, a w Anglii nic w zamian.
Jeśli musisz już bazgrać, sugerowałbym byś czas spędzał na nauce rachunków.
Zatrudniłbym ci nawet guwernera.
I kto wie?
Pewnego dnia, Auguście,
/dzięki tobie, nazwisko Talmann znajdzie się w annałach Towarzystwa Królewskiego./
Auguście!
Twój guwerner musi być, rzecz jasna, Niemcem.
I tak twoje wychowanie jest już zbyt angielskie.
Pan Neville jest goszczącym tu rysownikiem.
Robi kilka rysunków posiadłości pana Herberta.
/Doszły mnie słuchy o pana umiejętnościach, panie Neville. I nie tylko./
/Słyszałem, że jest pan niekonwencjonalnym człowiekiem./
Pan Neville zaplanował swój pobyt tutaj niczym oficer na terytorium wroga.
Mamy rozkazy by stawiać się i znikać, nosić peruki, /jeść posiłki na wolnym powietrzu, /
/i przedstawiać meble do inspekcji./
A mimo to, Ludwiku, /jak słyszałam, /
/nie sprzeciwiałeś się, gdy kazano ci zrezygnować z jazdy konnej, /
/w zamian za stanie na słońcu, jak przystało halabardnikom./
/Ma pan olbrzymią władzę, panie Neville./
/Wydaję się, że bardziej nadawałby się pan na wojskowego, /
/niż na rysownika pejzaży./
Pani Herbert, jaką cenę płaci pani, /by zatrzymać przy sobie tego generała, /
/który trzyma wszystkich w garści?/
/Panowie, panią Herbert płaci, gdyż ją na to stać./
/I dzięki jej szczodrości mam zezwolenie na folgowanie swoim zachciankom/
/bez ograniczeń, oczywiście w obrębie jej posiadłości./
I na korzystanie z dojrzewających uciech jej wiejskiego ogrodu.
I, panowie...
Wiele jest tu rzeczy, które potrafi zaskoczyć
/i które należy nagrodzić oklaskami./
Deska...
Dzień dobry, panie Talmann!
Panu również, panie Neville. Spóźnił się pan!
Słyszałem, jak zegar wybijał szesnastą siedem minut temu.
To prawda. Spotkałem pana Porringera.
Stałem się smakoszem jego owoców.
Czy pana również spotkał ten zaszczyt?
Dziś były maliny.
Gratuluję dzisiejszych malin, ale nie wczorajszych śliwek.
Były niesmaczne, bez smaku.
- Jak pana płaszcz, panie Talmann. - Nie było mowy, panie Neville,
żebym włożył tamten trzeci dzień z rzędu.
Rzeczywiście tracimy świeżość tejże sytuacji.
Wpierw byłem raczony obecnością pani Talmann, dwóch służących,
służki i posiłkiem podanym na srebrnej tacy.
A teraz co zostało? Pan w złym płaszczu.
Dosyć tego, panie Neville. Pana ochota do narzekania nie zna granic.
Jak na osiem funtów zarobku, jest pan stanowczo za zarozumiały.
Może wolałby pan, żebym był zarozumiały za darmo?
Za darmo, panie Neville, wygoniłbym pana z mojej posiadłości!
Dobrego dnia!
Pana posiadłości, panie Talmann?
Panie Talmann! Zapomniał pan swoich butów do jazdy!
Nie należą do mnie, panie Neville.
Byłem przekonany, że są pańskie.
Czemu pani mąż nie każe oczyścić fosy?
Nie lubi oglądać ryb.
Karpie żyją za długo. Przypominają mu katolików.
Poza tym, z jego okna, rzęsa wodna może się wydawać trawnikiem.
/Czy potrafi pływać?/
/Nigdy nie widziałam, jak pływa./
Dzień dobry, pani Herbert!
Dzisiejszy ranek jest dla mnie łaskawy.
Zaczyna mi się to podobać.
Pani, zechcesz usiąść?
Fakt, że chłodno, ale chyba zanadto się drżysz.
W tej pozycji nie jest mi łatwo ściągnąć pani bieliznę.
Pani, zechciej stanąć!
Drabina, jak widać, stała się /bezwstydnie pionowa./
/Ale wybaczam, pani, żeś ją postawiła./
/Co z niej użytek, skoro nigdzie się nie wybiera?/
Pani, zechcesz uklęknąć?
Na kolana, pani!
/Jeśli ma pani jakikolwiek wpływ na swego zięcia, /
/czy mógłbym poprosić, żeby pojechał do pana Seymoura, /
/by zapytać, czy nie dałoby się zrobić czegoś z lipami/
/bez zbytniego wysiłku./
/Lipy, pani.../
/Mogą tak słodko pachnieć./
/Szczególnie, gdy pozwoli im się na rozkwit./
/A już wkrótce nastanie czas na rozkwit./
Czy to prawda, panie Noyse, że chciałby pan zabić pana Herberta?
Nigdy go nie kochałem. Mój Boże, /panie Neville, cóż za prowokacja./
/- Więc czemu pan tu przebywa?/ - Pan Noyse jest bardzo przywiązany do mej matki.
/Pan Herbert zatrudnia mnie w roli zarządcy posesji./
/Jego często nie ma, więc jestem przydatny pani Herbert./
/Na wiele sposobów, jak mniemam./
/Ale czy nie chodzi o ten sposób?/
Pana pytania są zbyt bezczelne i wyzywające, jak na to towarzystwo.
/Wolałby pan zatem, bym zadawał je za pana plecami?/
Pozycja pana Noyse'a w tym domu jest nam wszystkim dobrze znana, panie Neville.
/To skomplikowana pozycja./
/Dziwię się, że państwo się na to godzą./
/Organizacja tego domu to sprawa pana Herberta./
Mój ojciec i pan Noyse byli kiedyś wielkimi przyjaciółmi.
/I co stało się później?/
Moja matka była obiecana panu Noyse'owi.
/Pana pozycja, panie Noyse, to pozycja pojednawcza./
Przekracza pan swoje prawa, jak gość pani Herbert!
Proszę usiąść, panie Noyse.
Prowadzę jedynie dochodzenie.
Może ono pomóc w ustaleniu, co się dzieje w ogrodzie.
/Ta koszula, panie Neville, jest bardzo uwydatniona na pańskim rysunku./
/Czy możliwym byłoby ukrycie jej obecności?/
/Pani, staram się niczego nie wypaczać, ani nie przemilczać./
/- Czy zawsze zamierza pan tak pracować, panie Neville? - Zgadza się./
Cóż...
Proszę pozwolić, że coś panu powiem.
Na rysunku północnej ściany domu płaszcz ojca owinięty jest wokół stóp figury Bakchusa.
Na rysunku, z którego mój mąż spogląda pochwalnie,
zauważy pan, że znajduje się bezpańska para butów jeździeckich.
Na rysunku parku ze wschodniej strony, łatwo spostrzec drabinę
opierającą się o gabinet mego ojca, która najczęściej używana jest do zbierania jabłek.
A na rysunku pralni widać kaftan mego ojca, który leży na skrzyni.
Czy nie uważa pan, że nim się pan spostrzeże, znajdzie pan właściciela tych przedmiotów?
Rozmyślam zaciekle, pani, o rysunku, który pominęłaś.
A tak się składa, pani...
- Iż byłaś na tym rysunku. - Jest pan pewien?
Cóż, był pani dźwięk.
Grała pani na spinecie.
Myślałam, panie Neville, iż nasza dyskusja
odnośnie przedstawienia dźwięku przy pomocy rysunku była bezowocna.
To wcale nie musiałam być ja, wobec powyższego.
- Kto w takim razie? - Widzi pan, panie Neville,
pan już zaczął grać w tę grę i to całkiem umiejętnie.
Cztery części garderoby i drabina nie prowadzą nas do zwłok.
Panie Neville...
Nie wspomniałam o zwłokach.
Pani, jesteś zmyślna.
Na tyle, by samej to wymyślić.
Twój ojciec jest w Southampton, nie zgubiłby ubrań czy zauważyłby drabiny.
Doprawdy tak jest, panie Neville?
Powiedziała panu tak moja matka.
A musi pan wiedzieć, że jest to kobieta niewiele mówiącą,
dość zdolną do paru intryg.
Nie zastanowiło pana to, jak bardzo przekonywała pana, by został pan jej rysownikiem?
Że chciała, by rysował pan dom jej męża pod jego nieobecność?
Jej wyjaśnienia mogą mieć podparcie.
Być może w za wiele rzeczy pan zaufał, panie Neville.
Oczekuję niecierpliwie, pani Talmann, na cel i rezultat tego kunsztownego planu.
Moje następne sześć odcinków odkryje całą, owianą tajemnicą, prawdę.
Krok po kroku dojdę do serca sprawy.
Być może do serca mojego ojca, panie Neville.
Bijącego purpurą na zielonej trawie?
Co za szkoda, że pana rysunki są czarno-białe.
Pani umysł cechuje pośpiech, pani Talmann.
Przedmioty są niewinne.
Pojedynczo mogą się takie wydawać, lecz razem robią z pana świadka nieszczęśliwego wypadku.
Nieszczęśliwego wypadku, pani?
Jakiego wypadku? Nie było takowego.
Jest pan więcej, niźli tylko świadkiem, panie Neville.
Jest współwinnym wypadku.
Pani, masz rojenia.
Panie Neville...
Uważam, iż naprawdę inteligetny człowiek jest miernym materiałem na malarza.
Malarstwo wymaga pewnego rodzaju ślepoty.
Częściowego odrzucenia wszystkich możliwości.
Inteligentny człowiek wiedziałby więcej, o tym co rysuje, niż potrafiłby zobaczyć.
A w przestrzeni pomiędzy wiedzą a widzeniem stałby się zażenowany.
Nie byłby w stanie kontynuować pogoni za swymi ideałami.
Bojąc się, że wnikliwi, ci których chciał zadowolić,
będą uważać go za niedoskonałego, jeśli nie umieści nie tylko tego, co on wie,
ale również tego, co oni wiedzą.
Pan, panie Neville, jeśli jest pan inteligentnym człowiekiem,
czyli miernym malarzem, zobaczy pan, że hipoteza wysunięta przeze mnie
może być z łatwością oparta na dowodach zawartych na pana rysunkach.
Jeśli zaś jest pan, jak plotka głosi, utalentowanym rysownikiem,
wtedy może pan stwierdzić, że przedmioty, na które zwróciłam pana uwagę,
nie tworzą żadnego planu, intrygi czy...
- Oskarżenia. - Oskarżenia, pani?
Doprawdyś zmyślna.
Nie mogę być żadną z dwóch osób, którymi pragnę być.
Proponuję, skoro jestem w pozycji, która pozwala mi na rzucenie
światła na błahe przedmioty na pańskich rysunkach,
fałszywe światło, dzięki któremu wytłumaczę innym zniknięcie mego ojca.
A nie dotarły do nas żadne wieści o przybyciu ojca do Southampton.
Proponuję, byśmy zawarli pewien układ,
który mógłby ochronić pana,
a mi dogodzić.
Sugeruję podobną umowę do tej, jaką zawarł pan z moją matką.
Chciałabym teraz, by towarzyszył mi pan teraz do biblioteki,
gdzie, jak mi wiadomo, czeka już na nas pan Noyse.
/A za każdy z pozostałych rysunków ma się zgodzić.../
/"A za każdy z pozostałych rysunków ma się zgodzić..."/
/Na spotkania z panią Talmann na osobności./
/"Na spotkania z panią Talmann na osobności."/
I na spełnianie jej zachcianek w stosunku do niego.
"I na spełnianie jej zachcianek w stosunku do niego."
/Wytyczne rysunku siódmego, od siódmej do dziewiątej, /
/teren, obejmujący widok domu od przodu, ma być wolny/
/od domowników, służących, koni i powozów./
/Wytyczne rysunku ósmego: od dziewiątej do jedenastej, /
/teren, obejmujący ogród od strony łaźni, ma być wolny od ludzi./
/Nie będzie można palić w piecu, by nie powodować dymu ulatniającego się z łaziennych kominów./
/Od jedenastej do trzynastej, alejka w centrum ogrodu/
/będzie całkowicie wolna od wszystkich domowników, służących i zwierząt./
Nadszedł czas, panie Neville.
/Od czternastej do szesnastej, tyły domu i wschodnie pastwisko dla owiec/
/mają być wolne od wszystkich domowników i służby rolnej./
Powodem, dla którego, poprosiłem panią o przybycie tutaj,
jest fakt, iż pożyczyłem z domu ten obraz.
Pani, zechcesz powstać?
Nie jesteś nim zaciekawiona?
Przyznaję, że nie zwróciłam na niego uwagi.
Pani mąż zaskakuje mnie swoim ekcentrycznym i jakże eklektycznym gustem.
Podczas gdy większość jego kolegów zadowala się portretami, głównie rodzinnymi,
pan Herbert zbiera, co popadnie.
/Być może czuje pociąg do gry cieni./
/Lub obietnic kochanków.../
/Lub przemijania czasu.../
/Jakie jest pani zdanie?/
Być może, pani, przejawia,
co również mi nie jest obce,
zainteresowanie malarskim konceptem.
Czy wie pani, czemu mąż kupił ten obraz?
Zapewne z powodu ogrodu.
Racja, racja! Ale co z rozgrywającymi się tam wydarzeniami?
/Czy poskładamy je w jedną całość?/
/Czy widzisz, pani, więź pomiędzy tymi zgoła przypadkowymi epizodami?/
/W tym pełnym postaci ogrodzie rozgrywa się dramat, nieprawdaż?/
Jakaż intryga jest przedstawiona?
Czy sądzisz pani, że postacie chcą nam coś powiedzieć?
Czy wiesz, pani, czy pani córka...
Przejawiała zainteresowanie tym obrazem?
/Czy możesz, pani, przypisać mu jakąś porę roku?/
/Pani?/
/Czy masz jakieś zdanie?/
/Cóż za grzechy są przedstawione?/
/Czy uważasz pani, że knute jest morderstwo?/
/Czy doszły pana słuchy, że znaleziono konia w Strides?/
To jakieś trzy mile stąd, na drodze, która prowadzi do Southampton.
Ja pozostanę w ubraniu, ale pan niech się rozbierze.
Pan Clarke powiedział, że koń był w złym stanie.
/Podobno wszystkie drogi prowadzą do Southampton, jeśli tego chce jeździec./
Słyszałem o koniu, który samemu dotarł do Dover.
Zaokrętował się na statek z sianem do Calais.
Francuzi, pani, nie traktują zbyt dobrze koni.
Jedzą je.
Czy pani koń był nadgryziony, pani?
Czy mam zostać w kapeluszu?
/Pana krzesło wydaje się tam takie nieistotne, panie Neville.
/A jaki istotny wniosek mamy wysnuć, / pani, z rannego konia pani ojca,
znalezionego na drodze do Southampton?
Pierwszy wniosek jest taki, że konia nie powinno tam być bez mego ojca.
No i czemu był ranny? I co w takim razie z mym ojcem?
A drugi wniosek, bez dwóch zdań, będzie wkazywać również mnie,
gdyż tego ranka na jednym z rysunków umieściłem nieosiodłanego konia.
Pani Talmann...
Proszę zostawić widok z okna i podejść do balii.
Proszę się nie obawiać, pani przewaga nie zostanie zachwiana.
Wciąż będę musiał patrzeć na panią z dołu.
A skoro natrudziłem się, by napełnić balię wodą,
/to czemu nie miałaby się pani do mnie przyłączyć?/
/Ma pani intrygujący pieprzyk, pani Herbert, w idealnym miejscu./
Czy pani ogrodnik tępi krety, pani Herbert?
/Nie. Uważa, że należy pozostawić je samym sobie/
/dla szczęścia i zagłady wrogów./
Konie się o nie potykają, pani Herbert.
Nie uda się panu przekonać pana Porringera, by je wytępił.
Osobliwy człowiek... W idealnym miejscu.
/- Idealnym do czego?/ - Cóż, by przekonać konia, żeby okulał.
/Nie ma się pan czego obawiać ze strony pana Porringera, panie Neville./
/Obserwuje pana dla swej własnej rozrywki./
Tak, jak ja panią.
Wydaje się, że próbuje pani chronić swego ogrodnika.
To nie ty, pani, lecz jego spodnie /są jego najlepszym obrońcą./
/Człowieka w czerwonych spodniach nie można uważać za niepozornego spiskowca, pani./
/Nie tak jak tego błazna, który udaje rzeźbę, /
/kiedy człowiek się tego najmniej spodziewa./
Z dala od domu, panie Neville...
Czuję, że tracę na znaczeniu.
Pani, to co nadaje znaczenie, dla mnie pozostaje takie same.
Pana znaczenie można przypisać niewinności i arogancji jednocześnie.
Z obydwoma tymi cechami może się pani rozprawić bezkarnie, pani Talmann.
Ale dojdzie pani do wniosku, że nie są one symetryczne.
Stwierdzi pani, że jedna jest większa od drugiej.
Która strona jest większa, pani Talmann?
Pana niewinność, panie Neville, jest zawsze nieprawa.
Więc sądzę, że /prawa jest większa./
/Pani, twoja zręczność jest doprawdy godna podziwu./
Spędzasz za dużo czasu z panem Neville'em.
- Jakże to? - On jest niedzisiejszy.
Je niczym włóczęga, ubiera się jak balwierz.
Same komplementy. Rozbawiłyby go.
Jeśli zaś chodzi o jego służącego, to wygląda on jak owca ze schorzeniem stóp.
- Nie uważasz, że pan Neville jest dobrze zorientowany? - W jakich sprawach?
W jakich sprawach, pani?
Pani, mógłbym wziąć twe milczenie za jawną prowokację.
A czemu miałabym cię prowokować, panie?
By skłonić mnie do myślenia, że chciałabyś sprawić panu Neville'owi przyjemność
czymś więcej niż tylko pochlebstwami na temat jego obeznania.
Zawiłość twej wypowiedzi dobrze o tobie świadczy,
lecz przekracza zawiłość mojego stosunku do pana Neville'a.
A stosunek ten jest zaiste prosty.
Pan Neville jest opłacanym służącym mej matki, związanym kontraktem i nic więcej.
Matka nakłania mnie do spotykania się z nim.
A czy nie czerpie pani przyjemności z tych spotkań?
Choć pan Neville ma zalety,
nie jest ani tak inteligentny, ani utalentowany, jak myśli.
Obydwie te rzeczy zauważyłeś od samego początku.
Choć przyznaję, że bardziej przez pryzmat uprzedzeń, niż wnikliwą obserwację.
Rozumiem, że opuszcza nas pan dzisiejszego wieczora, panie Neville?
Za pozwoleniem pani Herbert, wyjadę po przyjeździe pana Herberta.
Po tym, jak wyrazi swą opinię na temat rysunków swego domu.
Jeśli mojemu służącemu udało się pozyskać powóz, zamierzam wyjechać z rana.
Im wcześniej, tym lepiej, panie Neville,
jeśli mogę się tak wyrazić.
Pan, proszę pana, wyrażał się już na temat rysunku,
ogrodnictwa,
/kościoła rzymsko-katolickiego, rodzenia dzieci, /
/miejsca kobiet w życiu Anglików, /
/historii i polityki Lubeck/
/oraz szkolenia psów./
Wobec powyższych, mogę powiedzieć, że mógł się pan tak wyrazić, na temat mego wyjazdu.
A czy Radstock będzie dla pana równie gościnny?
Panie Talmann...
/Byłem tu traktowany z tak wielką gościnnością, że większej nie mogłem sobie życzyć./
/Pana rysunki są pełne nieoczekiwanych spostrzeżeń, panie Neville./
Patrzac nie można oprzeć się pokusie zawiłej alegorii.
- Czy jest pan pewien, że ta drabina tam była? - Niezaprzeczalnie.
- A to co? Wygląda na... - Cokolwiek to jest, na pewno tam było.
Pani Talmann może to potwierdzić.
Jak to?
Co może potwierdzić moja żona?
Pan Neville przesadził trochę.
/Niemniej jednak mogę potwierdzić, że widziałam drabinę./
Jest ona oparta o gabinet mego ojca.
Zaiste, pani.
Dokładnie, jak pani powiedziała.
Na tyle dokładnie, jakby pani sama ją tam ustawiła, czyż nie?
/Panie Neville.../
/Nawet gdybym miała taki kaprys, to nie potrafiłabym jej unieść./
Potrzeba by było do tego dwóch mężczyzn.
Wynocha!
/- Czego pan chce, panie Clarke?/ - Czy może pan pójść ze mną? To ważne.
Pani, musimy porozmawiać.
- Nie teraz, Tomaszu. - Muszę nalegać.
Tomaszu po tym, co się stało, odmawiam.
Musi pan sam zadbać o sprawy, ewentualnie prosić o radę pana Talmanna.
Powiedzenie panu Talmannowi, o czym myślę, nie pomoże ci, pani.
Co masz na myśli?
To, że wkrótce zostanę oskarżony o morderstwo pani męża.
I chcę być dobrze przygotowanym na taką ewentualność.
- Kto miałby cię oskarżyć? - Pierwszą osobą będzie twój zięć.
Poparty przez swych służących.
- Jak to możliwe? - Potrzebuję pani pomocy.
W jakim celu?
Jeśli mój zięć wierzy, że jest pan winien śmierci pana Herberta?
Odejdź.
- Mario! - Wzywanie służby nic tu nie pomoże.
Co pan mówi? Mario!
Mówię o kontrakcie rysownika, pani.
Co to ma do rzeczy?
Mario, wezwij pana Talmanna.
Miałem na myśli pani kontraktowe zobowiązania względem pana Neville'a.
- Co z nimi? - Pani, twej obłudy nie da się opisać.
Mario, nie wzywaj pana Talmanna.
Przynieś mi w zamian...
W sumie nic. Nie jestem w tej chwili spragniona.
A teraz...
Panie Noyse, do czego pan zmierzał?
Mam zostać niesłusznie i niegodziwie osądzony o morderstwo pani męża.
W oparciu o co?
Iż byłem pierwszą osobą, która mogła je popełnić.
Byłem jedyną osobą, prócz pani służących,
która wiedziała o piątkowym powrocie pana Heberta.
Winny, ponieważ wiadomo, jakie żywiłem uczucia do pani męża.
To niedorzeczne.
I, pani, jestem jedyną osobą z gości,
która nie czekała w domu na powrót pana Herberta.
Do tego dochodzą jeszcze moje nieskrywane uczucia co do pani osoby.
Czy uważa pan to wszystko za wystarczające powody?
To nie wszystko.
/W gabinecie pana Herberta znajdują się moje dokumenty i rękawiczki./
/Przeciwko takiemu spiskowi potrzebuję pani ochrony i pieniędzy./
/Jeśliś winien, Tomaszu, nie dostaniesz nic./
/Mając kontrakt pana Neville'a, pani, otrzymam wszystko./
/Za ochronę i siedemset gwinei odsprzedam świadectwo pani niewierności./
Nie mam żadnych pieniędzy.
Siedemset gwinei to wyrachowana cena.
Zamienię wobec czego kontrakt na rysunki.
Ma pani dwanaście rysunków, a pan Neville reputację.
Co będzie miał pan z tych robionych na zamówienie rysunków?
Proszę pomyśleć, pani...
Rysunki mogą posłużyć jako narzędzie do wywołania skandalu.
Pierwotny zamysł i znaczenie rysunków, jako dar dla pani męża, są nieistotne.
Te rysunki, panie Noyse, i tak mnie już za dużo kosztowały.
Mogą kosztować jeszcze więcej...
Możesz pani nawet stracić wszystko.
Bycie wdową-cudzołożnicą nie jest bynajmniej powodem do chluby.
- A pan Neville? - Co z nim?
- Wyjeżdża do Radstock. - A jego udział w intrydze?
Nie jest częścią mojej intrygi.
Może być stroną w przyszłej umowie o podobnym charakterze...
Zapłaciła mu pani honorarium.
I zapewniła pełen wikt i opierunek podczas jego pobytu na swojej posesji.
Dla postronnych to wystarczające wynagrodzenie dla rysownika.
Z kontraktem w dłoni, właściwie już nie istniejącym,
czemu ktokolwiek miałby myśleć, że zaoferowała mu pani więcej.
- Gdzie jest teraz kontrakt? - Mam go przy sobie, pani.
Gdzie rysunki?
Co by pomyślano, gdybym nie miała rysunków?
Iż zniszczyła je pani.
Gdyż bez pani męża, były dla pani bezwartościowe.
A co, panie Noyse, gdyby znany był fakt, iż je sprzedałam?
Nasza intryga ma słabe punkty.
Powiedziano by, że sprzedała pani je...
By stać panią było na pomnik na cześć pani męża.
Lub też inaczej, że sprzedała pani je, ponieważ sprawiały pani ból.
Spytała mnie pani kiedyś, pani Pierpoint, czy mam dla pani jakąś sprośną plotkę.
I pamiętam pana ówczesny, przyjazny gest.
Pani...
Wy, Rzymianie, wiecie, jak pochlebiać.
Mogę zapewnić pani więcej niźli tylko plotkę.
Mam zaszczyt poprosić panią o pomoc w opracowaniu i upiększeniu
pewnej zabawnej historii.
Nie napracujemy się zbytnio, gdyż główny człon został postawiony.
A jakie będę miała z tego korzyści?
Dobrą zabawę?
Pewną rozkosz w symetrycznej intrydze.
Satysfakcję, że wyżej postawieni od nas będą w tarapatach, i kto wie?
Dwa klomby i aleję pomarańczy,
jeśli pani Herbert będzie hojna.
A czemuż to pani Herbert?
Gdyż jest ona mistrzynią intryg.
I jeśli ona nie będzie pani dobroczyńcą bezpośrednio, to z czasem,
jeśli poczeka pani parę lat, ja się nim stanę.
Z szacunku dla pani.
- Dostarczyciel ten sam? - Chyba się zrozumieliśmy, pani.
/Posąg potrzebuje projektanta./
Czy nie znalazłby się inny, chętny rysownik by podpisać drugi kontrakt?
O ile mi wiadomo, pomysł jest pani Herbert. Choć koszta może pokryć pan Herbert.
- A co z autorem? - Sprzedaje się jego rysunki,
a nie talent.
A z rosnącą sławą pana Neville'a, te dwanaście rysunków można lukratywnie sprzedać,
by wznieść solidniejszy i trwalszy posąg.
Podobno pan Neville ma zostać zaproszony do Hagi.
Gdybym miała pieniądze, zaproponowałabym pani Herbert sto gwinei z góry
z czystej odwagi, brawury, w obliczu Greków.
Pan Herbert nie może być wymówką dla takiej hojności,
lecz gest taki poruszyłby towarzystwo.
- Jak potomność mogłaby wątpić w jej miłość? - O, tak.
Złożę ofertę trzystu gwinei, z pieniędzy mego teścia.
On może sobie na to pozwolić. Zbiera, co popadnie.
Nie zna się na niczym.
Powiem mu, że są włoskiego pochodzenia.
Guido Reniego, Modesty.
Powiesi je gdzieś w ciemnym kącie i nikt ich więcej nie zobaczy.
To byłaby wielka szkoda, bo są pełne pouczających szczegółów.
Pan Neville wyjeżdża, a pani Herbert ma skłonności
do popychania dzieła swego życia małymi kroczkami.
Czy nie byłoby odczytaniem zamysłu pana Neville,
sporządzenie kontraktu, by je wszystkie zgromadzić?
Na grzbiecie konia olśniewający święty Jerzy, wyglądający jak Szkot z...
Z paletą zamiast tarczy i kołczanem pełnym pędzli,
w zębach w poprzek zaś trzyma pióro.
Z rozcapierzonymi palcami!
- Lecz cóż to ma w palcach? - Strach mówić!
- Jeszcze jedno pióro? - Podobne do pióra...
- Ale czy to pióro? - Raczej małe piórko.
"Lecz pióro silniejsze jest od miecza!"
Wystosujemy czterysta gwinei dla tego delikatnego pomnika pióra.
W zamian za to dostaniemy rysunek łaźni autorstwa pana Neville'a.
- Tego z małym pieskiem... - Machającym ogonkiem.
Pani Herbert nieźle sobie radzi z ich sprzedażą.
Ile tego będzie?
Warte są tyle, ile będą chcieli zapłacić kupujący,
a pan Seymour zasugerował sumę czterystu gwinei.
Uważam, że tak wspaniałomyślna oferta dla pani Herbert
ciągnie za sobą większą, olbrzymią wręcz propozycję.
- Jaką propozycję? - Rzecz jasna kupna domu.
To nieco przedwczesne!
Poddałem jego ambicję próbie sugerując, że może kupić komplet wybitnych rysunków domu.
By w ten sposób podnieść wartość rysunków pani Herbert,
i dzięki temu wskazać na jej stratę,
gdyż większa suma przełożyłaby się na większy pomnik dla jej męża.
Pan Herbert, w ten czy inny sposób, skorzystałby z rzemiosła pana Neville'a,
zresztą tak, jak my wszyscy, panie.
Jakoś nie widzę dla siebie z tego korzyści, ani prawdę mówiąc dla pana...
Panie Talmann, jest pan obłudnikiem.
Za pańskim pozwoleniem, jako przyszły opiekun spadkobiercy,
jest pan w godnej do pozazdroszczenia pozycji.
I proszę rozważyć wykwintność całej sytuacji...
Posiadłość zyskałaby trwałą pamiątkę, która byłaby częścią krajobrazu,
w zamian za dwanaście nietrwałych obiektów, które są tylko jego imitacjami.
Nadal nie rozumiem, czemu butność pana Seymoura
miałaby dać mu prawa do części spadku mego syna.
Może pan Seymour wyświadczy panu w ten sposób przysługę?
- Co masz na myśli? - Uniemożliwiając panu synowi,
jeśli będzie pan takowego miał, w co nie wątpię, możliwość obejrzenia ich.
Czemu miałby ich nie oglądać?
Ponieważ mógłby dostrzec w nich alegorię,
której pan z uporem nie chce zobaczyć.
Panu Neville'owi nie była potrzebna alegoria,
a ja raczej dostrzegłbym coś, co ma zauważyć mój syn.
Jest to alegoria, która może dotyczyć jego matki.
Co?
Mojej żony? Jak to?
Pan Neville z wielkim kunsztem wskazuje na swych obrazach,
iż był pan oszukiwanym mężem.
W jaki sposób zostałem oszukany?
Jestem przekonany, że oszukiwałaś mnie, pani!
Co się stało z twoim głosem?
- Do diabła z nim! - Gdyby poszedł, nie przerażałby mnie tak.
Co się stało z twoją twarzą?
- Jest bardzo czerwona. - Nie bardziej niż twój zadek, pani,
kiedy pan Neville z nim kończył!
Gdy twe oskarżenia są równie odpychające, jak twarz,
twe słowa niepłodnością dorównują nocnym czynom.
Dniem i nocą, pani zachowanie było odpychające!
A teraz jest naniesione czarno na białym!
Ku uciesze całego świata!
Bez względu czy pada, czy pogoda, czy jest gorąco, czy zimno!
Twój monolog, Ludwiku, staje się coraz bardziej zagmatwany!
- Musisz wytłumaczyć swój zamysł. - To nie mój zamysł, pani, lecz obrazy pana Neville'a!
Byłam przekonana, iż byłeś pewien, że pana Neville'a nie stać na zawiłości!
- Co znów zrobił?! - Nie chodzi co, ale z kim!
I wszystko wskazuje, że z panią!
Nie mam wpływu na rysunki pana Neville'a!
Rysuje, co mu się żywnie podoba!
Nie płaci mu się za rysowanie dla przyjemności, ani jego, ani pani!
- Czemu sądzisz, że tak było? - Ponieważ na to wygląda.
- A jak to wygląda? - Tak, jak widzi to świat!
Świat?!
Chyba nie może być aż tylu ludzi, którzy widzieli te rysunki.
Kim są ci, którzy mają reprezentować ten świat?
Seymour! Noyse! Bracia Poulenc!
- I co oni zobaczyli? - Tyle, pani, by ich to rozbawiło.
By mogli o tym rozpowiadać, by rozważać ojcostwo!
Lub jego brak...
Znaleźli więc to, czego od dawna szukali, nie uważasz?
- Czyli co? - Sposobność,
by obmówić twoją porażkę w płodzeniu potomka.
Kobieto...
- Do tego trzeba dwojga! - W rzeczy samej, panie...
Zadziwiasz mnie...
I co to ma wspólnego z panem Neville'em?
- Mógłbym spytać ciebie! - Ale spytałeś pana Noyse'a!
- To on mi to wskazał! - Swoim długim nosem
mógłby ci wskazać, co tylko by chciał.
Pani!
Spójrz na te rysunki i wytłumacz mi, czemu drabina stoi pod twym oknem?
I czemu twój mały pies znajduje się przed łaźnią?
I czemu twój strój spacerowy dekoruje krzaki przy alejkach?
Twoje pytania wydają się bez końca, Ludwiku.
Podobnie, jak twe długie, śnieżnobiałe spodnie.
Ale ani w pytaniach, ani w spodniach nie ma niczego godnego uwagi.
Teraz ja spytam ciebie...
Może wyjaśnisz mi co twe buty robią na pastwisku dla owiec?
- To nie były moje buty. - A czemu twój trykot wisiał na żywopłocie,
w pobliżu posągu Hermesa?
- To nie był mój trykot! - Czy nie widzisz, do czego to zmierza?
Odpowiadałeś mi tak, jakbym ja mogła odpowiadać tobie.
Nie zaprzeczysz, że to twój pies!
A jeśli chodzi o twój ostatni zarzut,
próbujesz dochodzić dwuznaczności opuszczonego cienia, gdy samemu, panie,
jesteś sportretowany w całości w pożyczonym kapeluszu, płaszczu
i z pożyczonym cieniem, jak mniemam.
Pozując, panie, z kolanami do wewnątrz, a wypiętym siedzeniem
i twarzą, jak holenderska figa, i wyniosłym, protestanckim gwizdem
na twych dumnych, zarozumiałych usteczkach!
A przecież, Ludwiku, zawsze powtarzałeś, że pan Neville jest pozbawiony wyobraźni.
Rysuje tylko to, co widzi.
Kogo ojcostwo chciałeś ośmieszyć?
Mego ojca?
Świat wie, że on nie żyje...
I nie wiadomo, kto go zabił.
Świat patrząc na te rysunki może zapytać,
jaki spisek dotyczący dziedzictwa pan Neville przygotował dla ciebie.
Jesteś, pani, niecna...
I sprzymierzyła się pani z synem rolnika przeciwko własnemu mężowi!
Poślubiłeś prawnuczkę wojskowego.
I nic, co powiedziałam, nie wskazuje bym sprzymierzyła się z panem Neville'em.
Ale mam nadzieję, iż zgodzisz się ze mną, iż był on przydatny nam wszystkim.
- Co zrobiłeś z jego rysunkami? - Kupiłem za sześćset gwinei i mam zamiar zniszczyć.
Była to niepowetowana strata!
Czy jesteś świadoma, że te rysunki są dowodem twej dwulicowości?!
Ludwiku...
One zawierają dowody innego rodzaju.
Bardziej cennego, niż tego, którego uczepili się ci,
których podnieca skandal uwłaczający twemu honorowi.
Dowody, że pan Neville może być świadom, kto zabił mego ojca.
/Dzień dobry, pani!/
Pan Neville!
Dzień dobry, panie.
Dzień dobry.
Lato wydaje się przemijać i nastaje złota jesień.
Co sprowadza pana do Compton Anstey tak szybko? Myślałam, że pana noga już tu nie postanie.
Zatrzymałem w Radstock, u księcia Lauderdale
i przybyłem tu na prośbę pana Seymoura, by stwierdzić że jest nieobecny,
a jego dom zamknięty jest na cztery spusty.
Pan Seymour, z tego co wiem, jest w Southampton wraz z mym ojcem.
Wyjechali trzy dni temu. Omawiają tam sprawy dotyczące posiadłości.
Wygląda na to, że przybywam nie w czas.
Pani, czy mogę spytać jak miewa się pani matka?
Choć moja matka była zrozpaczona po śmierci mojego ojca,
teraz, zdając sobie sprawę, że jej miłość nie może być już odwzajemniona,
odczuwa spokój.
A ty, pani?
Miewam się doskonale, panie Neville.
I dobrze się nam powodzi.
Pan Van Hoyten ma zaplanować dla nas całkowicie nowy układ posiadłości.
Przybył na nasze wezwanie, by złagodzić geometrię, w której lubował sie ojciec,
oraz by wprowadzić nową swobodę i wygląd do ogrodu.
Pan Van Hoyten pracował w Hadze.
I przedstawił Panu Talmannowi nowatorskie rozwiązania,
których realizację zaczniemy na wiosnę.
Jest również rysownikiem.
Przybył pan Neville, pani. Tak, jak się spodziewałyśmy.
Przywiózł ze sobą rzadki podarunek z Radstock.
Trzy owoce granatu z ogrodu lorda Lauderdale'a.
Wyhodowane z angielskiej ziemii, pod angielskim słońca.
Ale z pomocą, pani, stu szyb i półrocznego nagrzewania sztucznym ciepła.
Dziękuję, panie Neville.
Zobaczymy, co będzie można uczynić dla pana w zamian.
Miałam właśnie zabrać pana Van Hoytena nad rzekę.
Chce tam zbudować tamę i zalać niżej położone polę.
Z pewnością zobaczymy się później, panie Neville.
Zalać pola, pani?
/Czy chce pani dołączyć Anstey do morza?/
/Ma tu być malownicze jezioro./
/Mój zięć ma ambicje, co do posiadłości, i to zapewne pan, panie Neville, /
/otworzył mu oczy na możliwości kryjące się w tym krajobrazie./
Czemu ten Holender tak macha rękami?
Stęsknił się za wiatrakami?
Któż to wie?
To człowiek o nowych pomysłach, a one mogą potrzebować nowych metod.
Jak było w Radstock?
Nieźle, pani.
Ale nudno po przeżyciach w Anstey.
Czy przyjechał pan przeżyć je jeszcze raz?
Pani, to byłaby bezczelność.
W rzeczy samej, panie.
Zadośćuczyniono wszak wszystkim kontraktom, a ciało zostało pogrzebane.
Jest pani bezceremonialna.
Pamiętam, że pan bez ceremonii obszedł się ze mną.
Cieszę się, że zobaczyłem panią Talmann.
I choć najszczerszą prawdą jest, że chciałem spotkać się z pani osobą,
przyznaję, że kierowała mną również ciekawość, by znów zobaczyć dom i ogrody.
By ujrzeć, jak wyglądają po tym tygodniu zmiennej pogody.
Ale wyznaję, pani, że z ciekawości, by ujrzeć panią,
przyjąłem zaproszenie pana Seymoura.
Z ciekawości?
Nie jest to powód godzien szacunku do spotkania się z damą.
Nawet z taką, którą pan posiadł.
I czy to na pewno aby moja osoba jest w centrum pana uwagi, a nie osoba mej córki?
Tak, pani.
Jak to możliwe?
Pani zobowiązania wobec mnie, pani,
były z korzyścią dla mnie, a w związku z śmiercią pani męża,
to znowu ja zyskałem, a pani straciła.
- Wiem o tym dobrze, panie Neville. - Muszę wyznać,
iż przegrywając połechtała pani jeszcze bardziej mą ciekawość.
Jak pan się zapatruje na me straty, panie Neville?
Są one poniżające, pani. Coraz bardziej.
Czy strata męża jest poniżająca...
Panie Neville?
Pani, kiedy zaczynałem swą pracę tutaj, musiałem odrzucić jeden z widoków,
gdyż miałem, zgodnie z kontraktem, narysować tylko dwanaście rysunków.
Widok, który wyeliminowałem, był to, jak pani może pamięta,
widok na południową stronę domu, gdzie znajduje się rzeźba konia.
Tam też znaleziono ciało pani męża.
Tak i ta ironia, panie Neville, była celem dociekań wielu osób po znalezieniu ciała.
Trzynasty widok, pani, został odrzucony bez specjalnego powodu.
Nie było na nim domu, ale tyczy się to także paru innych rysunków,
Prawdopodobnie był on najmniej charakterystycznym punktem ogrodu
i był najbardziej wyrazisty o najmniej dogodnych porach dnia.
I, dlatego też, pani,
za pani pozwoleniem...
Chciałbym, jeśli mogę...
Spróbować narysować ten widok dzisiejszego popołudnia.
Oczywiście, jeśli nie ma pani nic przeciwko.
Panie Neville...
Pana propozycja roi się od zabawnych wahań...
Zaiste, pani, a to dlatego, że nadal nie umiem wybadać pani stosunku
do zaszłych wydarzeń.
Panie Neville, wystarczy powiedzieć, że cel mojego życia uległ zmianie.
Jestem wdową, a byłam żoną.
Choć można powiedzieć, że byłam już wdową będąc już żoną.
Zamieniłam jedynie swą nieprawdziwą rolę, która mnie unieszczęśliwiała, na...
Prawdziwą, która pozostawiła mnie w stanie zawieszenia.
Panie Neville, proponuję, abyśmy zjedli.
I...
Proponuję, żeby pan mi towarzyszył.
A kiedy skończymy...
Pokażę panu, wraz z mym ogrodnikiem, panem Porringerem,
co potrafimy wyhodować w Anstey.
To będzie sposób na odwdzięczenie się za pana podarunek.
I któż wie? Może zdarzyć się tak, iż odnowimy...
Raz jeszcze... Nasz związek...
Poza kontraktem...
Dla naszej obopólnej...
Satysfakcji.
A potem zakończy pan swój trzynasty rysunek, czy odpowiada to panu?
Pani, jest tak, jakby pani to zaplanowała.
Jestem zaskoczony... Oczarowany...
- Pani, radość przepełnia me serce. - Panie Neville,
Wezmę wszystkie trzy stany pana satysfakcji pod uwagę.
Mam...
Swobodę, z której mogę korzystać.
I mogę z niej skorzystać z panem.
Mając na uwadze nasze minione stosunki.
Owoc granatu, panie Neville.
Dar Hadesa dla Persefony.
Pani, me wykształcenie nie jest dogłębne.
To niepodobne do pana, panie Neville...
Przyznawać się do niewiedzy na temat, który wcześniej...
Był dla pana, jak dobitnie przekonywał nas pan, fundamentalny.
Być może, pani, waham się, czy przyjąć do wiadomości nieumyślną aluzję.
Przez zjedzenie owocu granatu, panie Neville...
Pluton zatrzymał przy sobie Persefonę, w zaświatach.
Więc to symboliczny owoc, pani Herbert.
- A pan przyniósł mi takie trzy. - Tylko tyle dostałem od pan Clancy'ego.
Może pan Clancy obmyślił jakąś iluzję?
To znaczy, pani Herbert? Zna pani tego człowieka?
Gdy podstępem została skuszona do zjedzenia granatu, panie Neville...
Persefona musiała zostać część każdego roku pod ziemią.
Podczas tego okresu, co powie panu nawet pan Porringer,
matka Persefony,
boginii pól, ogrodów i sadów, jest strapiona.
Ma złamane serce...
Pogrąża się w rozpaczy i całkowicie odmawia błogosławienia świata płodnością.
Mój pan Porringer i...
Pan znajomy, pan Clancy, starają się
by przemóc działanie granatu,
poprzez budowanie miejsc, takich jak to.
Nie uważa pan?
I gdy już je zbudują, wyposażą oraz cierpliwie się nimi zaopiekują...
Co uprawiają?
Cóż...
Granat.
I zatoczyliśmy pełne koło.
To z pewnością przestroga dla ogrodników, pani.
I dla matek z córkami, panie Neville.
Lecz kto wie, pani, granaty rosnące w Anglii
mogą nie mieć tak smutnego, alegorycznego znaczenia.
Rośliny hodowane w szklarniach, według pana Porringera, rzadko są płodne.
Są na tyle płodne, pani Talmann, by stwarzać trafne aluzje, jeśli nic innego.
- Ale jest coś jeszcze... - Co jeszcze, pani?
Panie Neville, wiemy jak wielce bawią pana wizualne koncepty.
Sok owocu granatu...
Może zostać wzięty za...
Krew...
Szczególnie nowo narodzonego...
Szczególnie zamordowanego.
Pani wykład na temat botaniki dowodzi,
że sądzisz pani, iż byłem zamieszany w ten okrutny dowcip.
Ależ panie Neville... Podejrzewam, że nie ponosi pan winy.
Tak, jak nie ponosi pan winy za wiele innych rzeczy.
Nie ponoszę, pani?
Byłem święcie przekonany, że masz mnie za winnego.
Z pewnością za winnego mojego oportunizmu i zapewne morderstwa.
Za to, czego jest pan winien, nie robię panu wymówek.
Potrzebowaliśmy potomka,
a pan bardzo przysłużył się naszej sprawie.
Pani...
Zawarliśmy kontrakt, czyż nie?
Nie sądzi pan chyba, że zgodziłabym się na tyle tylko przez wzgląd na przyjemności?
Pani... To było pomysłowe.
Odkąd to cudzołóstwo jest pomysłowe?
Panie Neville, jest pan niedorzeczny.
/I dlaczego miałby pan zamordować pana Herberta?/
/- Jaki miałby pan powód?/ - Pan Talmann uważa, że miałem.
Tak...
/Pan Talmann przebywa w Southampton, próbując znaleźć coś, by obarczyć pana winą./
/Nie wybaczy panu pańskiego nietaktu wobec Sary./
Ale nie wyprze się żony, ponieważ, widzi pan, straciłby posiadłość.
Jestem pewien, że pan Talmann nie jest w Southampton,
bo czyż nie widziałem go tu, na podjeździe dzisiejszego popołudnia?
Nie sądzę. Jest w Southampton z panem Seymourem.
Uważam, że pan Seymour nie może być w Southampton.
Gdyż zatrzymał dziś ranka mego służącego w Radstock, by spytać o mnie,
a dowiedziawszy się, że mam zamiar panie odwiedzić, był, według mego służącego,
bardzo zadowolony.
Jestem przekonany, że zobaczymy go dzisiejszego popołudnia.
Przyznaję, że bardzo by mnie to zdziwiło, panie Neville.
Wybadam sprawę.
Saro?
Poproś pana Porringera, by przyniósł panu Neville'owi krzesło.
Ma on zamiar wykonać dla mnie w ogrodzie rysunek.
Przy tym koniu.
I Saro...
Poproś pana Porringera, by przyniósł panu Neville'owi ananas.
Jeden z tych mniejszych, są słodsze.
Ma pan ochotę sprobować ananasa, panie Neville?
Będę zachwycony mogąc.
Dobry wieczór, panie Neville.
Dobry wieczór panu.
Czemu przebywa pan tu o tak późnej porze?
Z pewnością jest teraz za ciemno, by należycie widzieć.
Prawda. Skończyłem.
Dobrze...
Może mógłbym rzucić okiem?
Gdybyśmy mieli trochę światła, to nie widzę przeszkód.
Jestem pewien, że coś się uda zorganizować.
/Ale rysunek nie jest skończony, panie Neville./
Nie, panie Talmann, nie jest.
Może pan próbować ukryć swą twarz pod maską,
ale, przynajmniej na gruncie angielskim, nie jest łatwo ukryć pański akcent.
Nie miałem zamiaru ukrywać przed panem swej tożsamości, panie Neville,
która nawet w oczach Anglika, nie jest zbrodnicza, w porównaniu z tożsamością,
którą pan tak łatwo przybrał.
A jakaż to tożsamość, panie Talmann?
Tożsamość człowieka niewielkiego talentu, wątpliwego honoru,
handlarza kontraktami.
Tożsamość człowieka lubującego się w uwłaczaniu honoru innych.
Mówi pan, panie Talmann, z tak archaicznym akcentem,
że był on postrzegany, za niemodny w Anglii, gdy mój dziad był młodzieńcem.
Mój akcent nie zależy w żaden sposób od pana zdania na temat mody, panie Neville.
Wszyscy wiem, że w dziedzinie postępków i talentu, jest pan nowatorem.
To ma chyba być pochlebstwo, panie Talmann.
Czy pańscy kamraci przybyli tu również by mi pochlebiać?
Przybyliśmy tu w roli obserwatorów, panie Neville,
zaciekawionych czemu, po tym co się stało, wraca pan, by rysować posiadłość pana Herberta
i wybiera akurat to miejsce.
Może mógłbym odpowiedzieć na te pytania, panie Seymour,
lecz czuję, że moja prawdomówność by pana nie zainteresowała.
Według nas, panie Neville, że powracając tutaj,
szuka pan aneksu do pana kontraktu.
Aneksu, który przedłużyłby znacznie ostatni kontrakt.
Nieprzemijający kontrakt z wdową.
Przemawia przez pana, panie Talmann, strach wydziedziczenia,
a nie troska o malarstwo czy rysownictwo.
Nie jest pan zainteresowany również widokiem, który pan zasłania tu stojąc.
Idealne miejsce na pomnik, nieprawdaż?
Czy sądzi pan, że pan Herbert, byłby tego samego zdania?
Będąc samemu właściciel posesji, panie Seymour,
zostawiam panu ten osąd.
Dla człowieka majętnego jest to widok godny pozazdroszczenia.
Choć jestem zdania, że jest pan w błędzie przypisując mi tą zazdrość.
/Sugeruję, że powinna ona być przypisana, mojemu znajomemu, panu Noyse'owi, /
/który stoi, jak mniemam, tuż za mną./
Powiernikowi kontraktów!
Człowiekowi, któremu zlecono opiekę nad poufnymi umowami pisemnymi.
A jak pan sądzi, jakie zdanie na temat tych kontraktów miałby pan Herbert?
Jako jego przedstawiciel, rządca majątku, notariusz, były przyjaciel,
intymny, choć nie tak, jakby można było sądzić, powiernik jego żony,
jest pan człowiekiem, któremu pierwszemu należałoby zadać to pytanie!
Zaiste ciekawym jest, panowie, że zadajecie mi pytania,
na które powinniście sami odpowiadać!
Oczywiście przyszło mi na myśl, że pan, panie Noyse,
mógł podsunąć panu Herbertowi informacje, które
były pod przysięgą skreślone na papierze.
Lecz czy je zrozumiał, to inna sprawa, bo był ślepy.
Z pewnością ślepy na wielkie nieszczęście.
Pańskie zrozumienie bólu pani Herbert nie może być traktowane poważnie.
Miałem możliwość obserwacji stanu jej duszy.
A pan niech nie zapomina, że pomagała mi w tym jej córka, a pańska żona!
I byłem długo nakłaniony przez obydwie damy, by podewziąć się zlecenia.
/Nakłaniały pana, by rozwiązał pan problemy, a nie mnożył je./
Nie jestem w żaden sposób odpowiedzialny za śmierć pana Herberta.
Cała historia jest owiana dla mnie mgłą tajemnicy,
choć mam podejrzenia wobec was panowie, panie Talmann, panie Seymour, panie Noyse.
I wobec nieobecnych tutaj pań Herbert i Talmann,
pań które dobrowolnie weszły w kontrakty.
Czy to powód, panie Neville, do dalszego obrażania pani Herbert?
Co za szkoda...
To było chytre.
Teraz my chcemy zawrzeć z panem kontrakt, panie Neville...
Na naszych warunkach.
Kontrakt, który sprawi nam przyjemność, składa się z trzech warunków.
Najlepiej by było, gdyby ściągnął pan pańskie odzienie.
Zdejmij kapelusz, panie.
Mój kapelusz, panowie, nie wchodzi w żadne kontrakty z nikim.
Pierwszym warunkiem kontraktu, panie Neville,
a nie musimy go spisywać, bo nigdy go pan nie ujrzy,
jest wypalenie panu oczu.
Skoro pozbawiliśmy już pana możliwości dalszego zarobku na życie,
nie będą panu już potrzebne rzeczy, które pan nosi.
Ubierzemy w nie stracha na wróble.
/Lub rozrzucimy po posesji, jako zagadkowy dowód/
/mrocznej alegorii./
A trzecim warunkiem pana kontraktu, wynikającym z postanowionych dwóch.
- Które zostały wyegzekwowane. - Bo czymże jest człowiek bez dobytku?
I wzroku...
Jest pańska śmierć!